Wie denkt dat je met een laptop en een vaag idee over "veel reizen" zomaar een Digital Nomad Visa voor Spanje krijgt, komt bedrogen uit. De aanvraag kost al snel honderden euro's aan documenten, vertalingen en legalisaties. Ga je aan een voorwaarde voorbij, dan wordt die aanvraag gewoon afgewezen en begin je weer bij nul.
Dat is zonde, want het visum zelf is best aantrekkelijk voor Nederlanders en Belgen die remote werken voor een werkgever buiten Spanje, of die als zelfstandige klanten hebben die niet in Spanje zitten. Maar de voorwaarden zijn specifieker dan de meeste mensen denken.
Voor wie is dit visum eigenlijk bedoeld
De Digital Nomad Visa, officieel geregeld in de Spaanse wet voor "startups en digitale nomaden" (Ley de startups uit 2022), is bedoeld voor mensen van buiten de EU die vanuit Spanje willen werken voor bedrijven of klanten buiten Spanje. En hier zit meteen de eerste verwarring voor Nederlanders en Belgen: als EU-burger heb je dit visum helemaal niet nodig.
Jij mag als Nederlander of Belg gewoon in Spanje gaan wonen en werken zonder visum, dankzij je EU-burgerschap. Je moet je wel inschrijven als resident zodra je er langer dan drie maanden blijft, via het Certificado de Registro de Ciudadano de la Unión bij de vreemdelingenpolitie of het bevoegde kantoor. Dat certificaat is geen pasje zoals de TIE die niet-EU-burgers krijgen, maar een simpel document dat je inschrijving bevestigt.
De Digital Nomad Visa is dus relevant als je een partner hebt die geen EU-burger is, of als je zelf de Amerikaanse, Britse of een andere niet-EU-nationaliteit hebt en toch in Spanje wilt werken op afstand. Veel Nederlandse of Belgische stellen met een gemengde relatie lopen hier wel tegenaan: de ene partner regelt het makkelijk via het EU-burgerschap, de andere moet alsnog door de volledige visumprocedure heen.
De voorwaarden die vaak over het hoofd worden gezien
Wat opvalt bij dit visum is dat de inkomenseis strikter is dan mensen verwachten. Je moet aantonen dat je een inkomen hebt van ongeveer twee keer het Spaanse minimumloon, en dat bedrag verandert elk jaar. De exacte hoogte van het minimumloon en dus ook van de inkomenseis check je het beste bij de Spaanse ambassade of een advocaat gespecialiseerd in immigratierecht, omdat deze cijfers regelmatig worden aangepast.
Daarnaast moet je aantonen dat je al minstens drie maanden voor een buitenlandse werkgever werkt, of als zelfstandige al een tijd actief bent met klanten buiten Spanje. Werk je in loondienst, dan moet je werkgever schriftelijk bevestigen dat remote werken is toegestaan en dat het bedrijf al langer dan een jaar bestaat.
Voor zelfstandigen geldt een extra eis die nogal eens vergeten wordt: niet meer dan 20 procent van je inkomen mag uit Spaanse klanten komen. Werk je dus als freelancer en begint een groot deel van je opdrachten plots uit Spanje te komen, dan kan dat je visum in gevaar brengen bij verlenging.
Wat het visum wel en niet regelt op fiscaal vlak
Een groot misverstand is dat de Digital Nomad Visa automatisch een belastingvoordeel geeft. Dat is niet zo, het visum zelf regelt alleen je verblijfsrecht. Wat wel kan, is dat je in aanmerking komt voor het bijzondere belastingregime dat bekend staat als de Beckham Law, waarbij je als nieuwkomer onder voorwaarden belast wordt tegen een vast tarief in plaats van volgens de progressieve IRPF-schijven. Dat is een aparte aanvraag met eigen voorwaarden en termijnen, dus ga er niet vanuit dat dit automatisch meekomt met je visum. We schreven er al eerder over in Beckham Law in Spanje: zo werkt het belastingvoordeel echt.
Belangrijk om te weten: ook met een Digital Nomad Visa blijf je gewoon belastingplichtig volgens de normale regels zodra je in Spanje je fiscale middelpunt hebt. De 183-dagenregel is daarbij niet het enige dat telt, Spanje kijkt ook naar waar je economische belangen en je gezin zich bevinden. Twijfel je over je fiscale positie, laat dat dan altijd narekenen door een belastingadviseur die bekend is met zowel het Nederlandse of Belgische als het Spaanse systeem.
De aanvraag zelf: waar het vaak misgaat
De meeste afwijzingen hebben niets te maken met het inkomen, maar met documenten die niet correct gelegaliseerd of vertaald zijn. Spanje vraagt vaak om een apostille op officiële documenten zoals een verklaring omtrent gedrag, en een beëdigde vertaling naar het Spaans. Een document dat in Nederland prima geldig is, wordt in Madrid of bij het consulaat zonder apostille gewoon geweigerd.
Ook de zorgverzekering is een struikelblok. Je moet een private zorgverzekering afsluiten die in Spanje geldig is en volledige dekking biedt, een reisverzekering is niet voldoende. Sommige aanvragers ontdekken dit pas als hun dossier al is ingediend en daardoor vertraging oploopt.
Omdat dit visum best wat juridisch huiswerk vraagt, is het voor de meeste mensen verstandig om de aanvraag niet alleen te doen. Een advocaat gespecialiseerd in Spaans immigratierecht kent de actuele eisen, weet welke documenten een ambassade specifiek wil zien en kan een afwijzing vaak voorkomen voordat die er is.
Heb je eenmaal het visum binnen, dan geldt dat in principe voor een jaar met de mogelijkheid tot verlenging, en na verloop van tijd kan deze periode meetellen voor een permanente verblijfsvergunning. De exacte termijnen en voorwaarden voor verlenging veranderen soms, dus check dit bij je aanvraag altijd met een professional in plaats van te vertrouwen op wat je ergens online hebt gelezen.
Headerfoto: Bogdan Krupin via Pexels | Foto: Marta Branco via Pexels